Carmen Lopez-Brea
Mijn kijk op communiceren onder spanning is niet ontstaan uit een model of een boek. Die is gegroeid in de praktijk.
Dertien jaar werkte ik bij de ANWB, waarvan zeven jaar als leidinggevende. In Amsterdam werkte ik met teams én met een publiek waarbij gesprekken soms behoorlijk konden oplopen. Daar zag ik wat spanning kan doen. Niet alleen in het contact met een klant, maar ook daarna: in een medewerker, in een team en uiteindelijk in de samenwerking.
Als de druk langere tijd hoog is, gebeurt er iets bijzonders. Mensen gaan minder zeggen. Grenzen worden minder snel aangegeven. Onderwerpen blijven liggen, omdat we denken: dit kunnen we er nu niet ook nog bij hebben. Er wordt gepapt en natgehouden en ondertussen blijft de spanning aanwezig.
Dat heeft mijn kijk op leiderschap sterk gevormd.
Ik geloof dat iedereen het recht heeft om te zeggen wat er speelt. Maak van je hart geen moordkuil. Want wanneer mensen weten wat er in elkaar omgaat, wordt samenwerken vaak juist makkelijker. Maar jezelf uitspreken, een grens aangeven of een lastig gesprek aangaan is niet altijd eenvoudig — zeker niet wanneer de spanning stijgt.
Van leidinggevende naar trainingsacteur
Toen mijn tijd bij de ANWB erop zat, kreeg ik door een reorganisatie de kans om opnieuw te kiezen. Ik wilde mijn liefde voor theater combineren met iets wat mij altijd heeft geboeid: menselijk gedrag en ontwikkeling.
Ik schoolde mij om tot trainingsacteur en later tot trainer. Als trainingsacteur leerde ik gedrag bijna onder een vergrootglas bekijken: wat doet iemand, wat roept dat op bij de ander en wat verandert er wanneer je iets anders probeert?
Het theater zit nog steeds in mijn manier van werken. Niet om situaties na te spelen voor het toneelstukje, maar omdat je gedrag pas echt begrijpt wanneer je het ervaart.
Van inzicht naar ander gedrag
Met mijn Master in Action Learning & Design® kwam daar nog een belangrijke laag bij: weten en begrijpen zijn niet genoeg.
De vraag is altijd:
Wat doe je morgen anders wanneer het spannend wordt?
Daarom wordt er in mijn trainingen niet alleen gepraat over communicatie. We onderzoeken, proberen, oefenen, reflecteren en proberen opnieuw. Met situaties die deelnemers daadwerkelijk tegenkomen in hun werk.
Humor hoort daar voor mij bij. Juist bij onderwerpen die spannend of zwaar kunnen voelen, helpt luchtigheid om te durven oefenen en fouten te mogen maken.
Leiderschap onder spanning
Al die ervaringen komen samen in Leiderschap onder spanning.
Voor mij betekent dat niet dat je nooit spanning mag voelen. Spanning hoort erbij.
Het betekent dat spanning niet gaat bepalen dat je zwijgt, je grenzen laat vervagen of een belangrijk gesprek uit de weg gaat.
Dat je ook als het spannend wordt kunt blijven zeggen wat gezegd moet worden, in contact met de ander én met regie over jezelf.
Dat is uiteindelijk wat ik mensen en organisaties wil meegeven.
Michael van Leijen / Trainer
Mijn naam Michaël spreek je uit als: MIE-GAA-EL. Hoewel ik je niet verbeter als je Michiel, Michel of Michael (op z’n Engels) zegt. Opgericht in 1974 en opgegroeid in Langedijk waar hard werken en normaal doen de norm is. Als rasechte West-Fries houd ik van kool en kermis. Na verschillende commerciële en leidinggevende functies gehad te hebben bij de Rabobank, gooide ik in 2012 het roer om. Ik besloot mijn baan op te zeggen en alle zekerheden die daarbij hoorden om mijn grote passie te volgen: het helpen van mensen om zichzelf beter te maken.
Ik geloof er namelijk in dat iedereen zichzelf altijd kan verbeteren en ontwikkelen. Zelf begonnen op de MAVO heb ik inmiddels twee HBO Opleidingen en een Universitaire studie afgerond, aangevuld met ontelbare vakgerichte opleidingen. Mijn afstudeeropdracht was het onderwerp (persoonlijk) leiderschap en motivatie. In 2017 ontwikkelde en bedacht ik de Ambitiemeter®; mijn antwoord op alle testen die mensen in hokjes en kleurtjes duwen (iets waar ik een hekel aan heb). Over dit gedachtegoed schreef ik in 2021 Het Had-ik-dit-maar-eerder-geweten boek over Ambitie.
Diana van den Hurk/ trainingsacteur
Hoi mijn naam is Diana van den Hurk,
Toen ik 6 was, ben ik blijven zitten in de kleuterklas. Ik was te speels. Na 3 jaar kleuteren was ik dat nog steeds, maar mocht ik dankzij mijn leeftijd toch nog naar groep 3.
Nu ben ik 45 en zit het speelse er nog steeds in en is het zelfs mijn hobby en beroep geworden
Gezien ik altijd zo enthousiast werd van improvisatietheater en anderen laten groeien ben ik op zoek gegaan naar een beroep dat dit helemaal omsluit. Dat is het beroep van trainingsacteur geworden.
In het beroep van trainingsacteur zit ik helemaal op mijn plek.
Ik hou van acteren en het zo natuurgetrouw mogelijk neerzetten van de persoon die ik ga spelen. Ik vind het heel fijn om mensen verder te helpen en samen te ontdekken wat er gebeurt in de simulaties en leer tegelijkertijd zelf ook veel van effect van ander gedrag is en hoe je de communicatie kan verbeteren en daar in kan groeien.
